.

شمشير هاي بي نيام

و حکمي بي سرانجام......

سرد است!...

و باز هم من همه چیز را از یاد برده ام...

گاهی درختی، سر تعظیم فرود می آورد

در برابر آواز باران...

سرد است!

دستهایت کو؟

چشمهایت کو؟

نیازی نیست...فردا نیز خواهد آمد..!

سرد است!

سوز سرمای نگاه بی قرار من،

یک سراب و یک راه که سرانجامش تویی

سرد است!

کُتی میخواهم از جنس آغوشت...

ویک پرنده که گاه بخندد.

یک درخت...

و آواز باران....

هنوز هم سرد است!......

ما هنوز به ساحل نرسیده ایم

و او آن دورها

بر عرشه ناو هواپیما برش پیداست...

دریا....

وظیفه اش را به یاد نمی آورد...

تا در ساحل به دام جنگنده ها بیفتیم،

و ترکشی به قلب اژدهایمان اصابت کند،

تا شکار شویم...

و در یک گوانتانامو دفنمان کنند.....

این شعر نامی ندارد

حتی تاریخ هم ندارد

تنها سطرهای مورب

می رود که سیاه  شود

شاید....

این شعر را به هیچ کس تقدیم می کنم

آخر,

موسیقی ِ پنهانی در این سطور

نواخته می شود

که تنها من

و تنها من می شنوم

و هیچکس....

اسکیزوفرنی مزمن  من

می خندد

بر منطق روشن فکری ِ کوزه به سرها,

شعر بی نام من بر وزن خاموشی سروده  شده,

شعر بی تاریخ من

پایانی هم ندارد

حتی.

تنها,

شعریست برای هیچکس!...

تمــام نقطـه های بی کـسی را روی هم میـچـینم...

خطی میشــود

عمود بر تمام لحظه هایم.....

قلـبت را برهنه میخـواهم...

با حاشــیه های مـورب و سیــــاه.

بر پـیراهنـم.

و ملافـه ای سـفیـــد مرهم سوزش دســتانم....

قـلبــت را

بیــشتر از خودش می خواهم......

ميان اين همه بن بست,

ناگاه

بزرگراه ها روييدند.

رنگ باخت,

چهره پريده رنگ تر از خورشيد,

زير غبار گلخانه,

سالهاست که از پشت ميله هامان,کوهي نميبينم...

و ماههاست که در تنفس دود زده ام,

آهي نميرويد...

ما را خموده,کنار جدولهاي پا خورده ببين...

و بن بست هاي بي ورودي...

گم ميشود از چرخش نورها `من`...!

و جاذبه بي هويت نيوتن...

صدايي مي آيد!,

صدايي ممتد تر از آه...

چراغ سبز است...

بايد گذر کنم...!

تــجــلی کــن......

               در ســپیــدی بــــــوم.....