میان ابرهای تف دیده،
نگاه توست که فراتر از باران گم میشود...
میان نفس ها و چمن ها...
این رنگها تو را میبلعند،
ونشخوار میکنند،دلواپسیهامان را...
فردا را از سر رسیدت خواهم دزدید!
میان ابرهای تف دیده،
پرسه میزنند هوس های پنهان من.
باران،
که فراموش کرد بارشهای وخیمش را،
چترها را میسوزانیم....
به یاد آخرین سه شنبه.......
و رنگ ها تو را که بلعیدند،
دلواپسیهامان تمام میشود...
میان نفس های تف دیده......
غريزه را در دم خفه كن !
و زيبايي كاشي هاي فيروزه اي را
از ياد ببر ،
دل بسپار به سختي سيمان
و دل فريبي سراميك ها ...
از ياد ببر
هر چه كه زيبايي ست ...
آنچه كه طبيعت به تو آموخت را ببند به پاي قاصدك ها...
چه اهميت دارد
زندگي كن و دل بسپار
به بي حسي پياده رو ها.....
نمــــاز به تو ای آتــش،
ای روشـن ترین آفریده اهورامـزدا.
افــروخته باش در این خــانه ، پیوســته...
با لحظه های خاکستری چه ميتوان کرد؟
انتظار برای طلوع دوباره خورشيد
چشم بر هم نهادن و نديدن
گريستن و شيون کردن
نشستن و نظاره کردن
يا....
گفـتی عرق ریزان روحت مبـارک !
گفتم سپـاس
در دل خـندیدم!
چه میدانـی این تلاطم ها را چه آغازیـسـت؟...
و چـه تـندبادی،
تنها شاهد رقص کلمـات، در آغـوش یک صفحه سـپید ؟...
